Nimmer werd ik geboren 

  

 

    Wolkennevels

    Drijvende scheppingsfantasie

    in onmetelijke ruimte

    die ik zelf ben

  

    In tijdloze beddingen

    dans ik de goddelijke dans

    van water in water.

  

    Hemel sterft in aarde

    als zachte regen

    moederlijke vormen streelt

    en herrijst

      in voorjaarskleed van vruchtbaarheid.

  

    Wind wiegt

      kinderen van leven,

      jong van kracht,

      toch eeuwig oud.

 

    Onnoembaar

    fluistert een stille stem

    langs het ijle riet der leegte

    geheimen uit,

    die slechts door waterspiegels

    van stilte

    worden opgevangen

    en verkleuren

    in het late herfstblad.

 

    Vloedend baart de zee

    een firmament van ongrondelijkheid

    dat zich bij eb terugtrekt

    langs maagdelijk strand.

 

    Voetstappen van stilte.

    Water trekt een spoor

    van vergetelheid.

    Schuimkoppen van zee verwaaien.

    Duizend en n zandkorrels

    in voetstappen van stilte

    die door water worden weggewist.

 

    Schril breekt een steltloper

    de zandloper van de tijd

    in tijdloos getrippel.

 

    Nieuwe contouren

    worden getekend aan de horizon,

    terwijl verleden wegdrijft

    in het zilte wier.

 

    De passer van de tijd

    spant zijn hemelboog.

    Zilvermeeuw drijft op het zwerk

    van een tijdloos nu.

 

    In cirkelgang der seizoenen

    raakt korenaar de sneeuwkristal,

    rode herfstbladeren zijn het palet

    voor gele zomerpracht.

 

    De lotus bloeit

    steeds in de kiem.

    Het kind is reeds gestorven.

    De ouderling rust

    weer in moederschoot.

 

    Daar sta ik dan,

    terwijl ik loop.

    Met lege handen

    omvat ik de wandelstok

    van leven.

 

    En ik weet

    het tijdloze weten

   van niet-weten:

    nimmer werd ik geboren,

    nimmer zal ik sterven.

   Tussen leven en dood

    bestaat slechts

    de ijle scheidslijn

    van onwetendheid.

 

    Niet ik ben het die denkt.

    Niet ik ben het die spreekt.

    Niet ik ben het die doet.

    Dt zingt zijn tijdloos lied

    van vreugde.

    En ik besta niet meer...

 

 

   Auteur: Marcel Messing

(Bron: Prana december 1992/januari 1993)

 

 

 Pagina bijgewerkt op: 18-05-2006